Maar dit jaar moet het lukken om mee te doen aan de UFC. Direct toen ik het op tv had gezien ben ik gestart met extra trainingen (buiten de lessen die ik geef in de aerobicszaal) zoals: zwemmen, skeeleren, hardlopen, krachttraining en sinds kort ben ik gestart met survivaltraining om beter bekend te raken met abseilen, klimmen, stormbaan etc..

De drang om deel te nemen aan wedstrijden heb ik van jongs af aan. Ik ben op jonge leeftijd gestart met turnwedstrijden waar ik altijd goed op presteerde, zelfs heb ik een tijdje 1e van Nederland gestaan in mijn leeftijdsklasse. Mijn trainster vond dat ik maar in een pleeggezin moest om in Papendaal te kunnen trainen. Als 9-jarig meisje heb ik ervoor gekozen om gewoon bij mijn ouders te blijven en uiteindelijk ook om te stoppen met turnen.

Vrijwel direct was ik begonnen met tennissen omdat iedereen dat in de familie deed. Binnen 5 jaar was ik B-1 en begon met A-toernooien te spelen. Wegens medische redenen ben ik hiermee gestopt. Maar tot op heden heb ik het gemis van het wedstrijdelement/uitdaging.

Inmiddels heb ik een nieuwe uitdaging, en nog steeds, het opbouwen van onze sportschool, maar dat begint goed te lopen en dan begint het toch weer te kriebelen. Het gevoel  om ergens hard voor te trainen en dit dan in een wedstrijd waar te maken en je meten met anderen. Ik hoop dat ik de fysieke voorrondes door kom om me waar te maken tijdens het inspanningsdeel bij het korps mariniers.

Dit zijn mijn redenen om deel te nemen aan de UFC 2002.

Met sportieve groet,
Debbie Boudewijns