Ik schrik wakker van zeemeeuwengekrijs. Worden we in de maling genomen? Dit kan toch niet écht zijn! Is het mogelijk dat niet auditief versterkte vogels van onze eigen planeet zo'n enórm kabaal kunnen voortbrengen? Gelukkig lukt het me om deze onwelkome verstoring van mijn nachtrust naar een uithoek van mijn bewustzijn te duwen en weer in te slapen.

Wat nou weer? Hoor ik dat nou goed? Hebben de dames een wek-alarm gezet? Guttogut, het moet niet gekker worden. Ik slaap weer in. Ah, daar klinken dan toch de vertrouwde wekstemmen van de heren Mariniers. Nu is het echt tijd om op te staan. Om 06.00 uur weer ochtendsport. Vond ik gisteren wel lekker, dus ik sta met plezier op. Als ik naar buiten kom spurten met mijn handdoek en toilettasje zie ik de twee heren waarmee ik gisterenavond tot half twee heb staan bieren breed glimlachend naar me kijken. "Zo, zo! Je blíjft fanatiek, hč?" Ik lach breed terug. Nou láát ik mezelf al niet graag kennen, maar zijnde de bierdrinkende, veel te laat opblijvende en praatjeshebbende Brabantse van dit weekend, heb ik helemáál een extra reden om geen enkel tandje lager te gaan draaien. Ik heb mezelf daarmee zelfs een extra fitness challenge aangemeten. Alsof de enige echte UFC al niet slopend genoeg is... Gek wijf.

Terug in de tent valt het me op dat de gebruikelijke praatjes niet meer te horen zijn. Eerlijk is eerlijk: ook ik moet mezelf dwingen om een actieve indruk te maken.

Ochtendsport. Dit keer in overall... Bloody hell! Er is duidelijk het één en ander veranderd sinds gisterenmorgen. Geen moment weet ik het plezier te vinden dat ik gisteren zo verrassend wel aantrof tijdens het rennen in de vroege ochtenduren. Sterker nog: het enige wat ik vind als we in looppas op het natte strand aankomen, zijn zwarte vlekken voor mijn ogen. Oei, wat zijn mijn benen zwaar. En mijn spieren stuk. Help! Ik wil me niet laten kennen, maar dit ga ik geen uur volhouden. In hemelsnaam Pieter, STOP! Gelukkig. Even lekker oprekken. Ademen! En weer door. Stoppen, liggen, opdrukken. En weer door. Stoppen, liggen, opdrukken. "Jullie weten niet hoe vaak. Ik wel!" En weer door. Stoppen, liggen, opdrukken. "Tijgeren!!!!" En weer door. Stoppen, liggen, opdrukken. En weer door... Ik moet bijna kotsen. Praktisch alle dames om me heen maken vergelijkbare naar lucht happende geluiden als ik. Kleine troost.

Wat nu? Graven! Met scheppen en handen. Hebbes! Kettingen van vijf meter lang en volgens mij wel een paar honderd kilo zwaar komen te voorschijn. "Tillen!" En weer door. Stoppen, liggen, opdrukken. En weer door. Stoppen, liggen, opdrukken. "Looppas!" - "Wissel als je niet meer kan!" - "Als groep!" - "Liggen met die ketting over je borstbeen en dertig sit-up's!" Houdt het dan nooit op?

De kazerne in zicht. Godzijdank. "Niks ervan!" Nog een rondje om de douches! En klaar... Ik wil liggen. Slapen. Rusten. Even niets. Zuurstof! Dan maar een blikje Sportline. Wie weet, helpt het. Toch wel gaaf, vijftig van die bikkelwijven die helemaal stuk zitten. We krijgen complimenten van onze instructeurs. "Goed gewerkt, dames. Douchen en eten!" Ik sleep me naar de douches en vraag me af hoeveel dagen ik nodig zal hebben om te herstellen. En ik moet nog een hele dag. Iedere stap jaagt een pijnscheut door al mijn spieren. In de Module helpen dames elkaar uit en aan te kleden. Bijna iedereen zit nu zo'n beetje in de reserves. Het wordt steeds stiller. Zelfs ik begin mijn praatje te verliezen. Germaine heb ik de hele ochtend al niet meer gehoord. Eerst maar eens eten. Wellicht kan dat het tij nog keren...

Zo'n douche doet toch weer wonderen. Vanachter mijn nooit eerder vertoonde viervoudige wallen zie ik hoe er weer wat leven in de brouwerij komt. Germaine en ik blijken zelfs weer in staat om als 'vanouds' lol te trappen. We moeten zo hard lachen dat aan de tafel naast ons zelfs wat glimlachjes mee gaan doen. Waarom we zo'n lol hebben? Geen idee. De meligheid wordt nu nog slechts gevoed door moeheid en de behoefte aan plezier temidden van al deze lichamelijke ontberingen. Nog een uurtje of twaalf. Dan hebben we het overleefd.

Mmmm, die omelet was heerlijk. Daar knapt een mens van op. Okay, volgende ronde dan maar. Tot aan de lunch mogen we weer langs vier onderdelen gaan rouleren: mountain biken, 'kleur bekennen', tillen en zwemmen. Ben benieuwd.

Als eerste mogen we in fietskleding op de fiets. Heerlijk. Mijn soort sport. Even wennen aan de manier van schakelen, maar verder zijn het heerlijke fietsjes. Een klein stukje over asfalt en dan de duinen in op weg naar het strand. Normaal gesproken zal het daar best geinig zijn, maar op de dunne natte bovengrond met eronder superdroog, mul zand, blijkt fietsen totaal onmogelijk. Mountain biken wordt dan ook omgevormd tot mountain hiken. Met de fiets aan de hand rennen we als dwazen over het strand. Verrek, wat doen mijn spieren pijn. En ik had me nog wel zo verheugd op een stevig stukje biken. Helaas.

Teruggekomen weer in de overall. Begint ondertussen wel een ranzig ding te worden. Past wel bij het hele weekend, denk ik glimlachend. Op naar het volgende onderdeel: kleur bekennen. Een spel waarbij stalen kisten in verschillende kleuren in een bepaalde volgorde gerangschikt moeten worden. Door de groep als geheel. En zonder met elkaar te praten. Als we vijf minuten overlegtijd krijgen, vliegen de briljante en minder briljante plannen door de lucht. Ik hoor mezelf een werkelijk achterlijk slecht plan opperen. Ik moet echt moe aan het worden zijn. Femke neemt op zeker moment de beslissing en hakt voor ons allemaal de knoop door. Ja, zo moet het gaan. "Nog twee minuten!" klinkt het uit een sergeantenkeel.

En wat er dan gebeurt schokt Germaine en mij beyond believe. Als bij stilzwijgend gemaakte afspraak vallen alle dames van Groep en 3 en 4 simultaan op de grond om als waanzinnigen te gaan rekken, strekken en... ópdrukken!!! Alsof het allemaal al niet killing genoeg is! Germaine en ik kijken met schoteltjes grote ogen en open mond om ons heen en dan naar elkaar. Als bij spontaan plichtsbesef geraakt, begint ook Germaine heel langzame, vertwijfelde en ongeďnspireerde armbewegingen-zonder-nut te maken. Met haar wenkbrauwen torenhoog opgetrokken en met een van afkeer vertrokken gezicht om zich heen kijkend, roept ze ronduit verbijsterd in dat heerlijke Surinaamse accent van haar: "Wat dóen ze allemaal!?!?" That's it. We breken. Gedurende een paar heerlijke minuten zijn we niet in staat ook maar íets te doen, te zeggen of te ondernemen. We gaan plat. We hangen aan elkaar terwijl we om het hardst brullen van de lach. Wat idioot om in een weekend dat al zó zwaar is, en waar je niet eens de káns krijgt om af te koelen, je zó te buiten te gaan aan een overspannen warming-up. Ik werp een blik naar links en zie daar een dame een hysterische rekoefening doen, die nog nooit iemand op deze aarde heeft waargenomen, zó vreemd en pijnlijk ogend. Ik wijs Germaine erop en die spert haar ogen nog verder open terwijl ze een extra gil van de lach slaakt. Iedereen kijkt ondertussen naar ons. De cameraploeg zoemt in. De mariniers komen verbaasd kijkend bij ons staan en proberen te doorgronden wat het is dat ons zo ongelooflijk in een lachstuip heeft gejaagd. Wij kunnen het hem niet vertellen. Geen adem over.