Na een heerlijke douche die een hele serie niet minder dan verdachte, genotgestuurde kreunen aan ons ontlokte, zijn we weer verzameld voor het hoofdgebouw. In 'burgerkleding'. Bepakt en bezakt voor de reis naar Den Helder en Texel. Voor iedereen staat er een lunchpakket klaar dat we in de bus kunnen gaan verorberen. Alle dames lijken zich al wat moeizamer voort te bewegen. Als ik voor mezelf spreek, is dat zelfs een understatement. Alles doet me pijn. En zo moe! Als ik echter van Majoor Amon hoor dat de eerste twee zijn afgehaakt voel ik toch weer een kleine inwendige opleving. Ik ben er nog!

In de bus eet ik snel mijn pakketje op. Ik verontschuldig me bij Germaine en probeer een houding te vinden die comfortabel genoeg is om bij te kunnen slapen. Ik móet wat opladen. Alleen rust kan mijn nu snel instortende lijf nog op de rails houden. Gelukkig ondervind ik veel plezier van de jarenlange mobiele slaapervaring tijdens mijn studietijd. Anderhalf uur coma is mijn beloning. Als ik uitstap voel ik me al iets minder brak dan bij het 'aan boord gaan' in Rotterdam.

Mmmm! Een van mijn favoriete sportgeuren dringt mijn neusvleugels binnen als een feest van herkenning: chloor. Een zwembad binnenlopen is toch altijd weer een soort thuiskomen. Zelfs als dat zwembad De Schots heet en in Den Helder staat. De aanwijzingen zijn dit keer van een uitdagende strengheid. We hebben welgeteld 55 minuten om ons om te kleden, naar het zwembad te bewegen, de instructies aan te horen, de zwemtest te doen, te douchen, weer om te kleden en ons weer in de bus te vervoegen. Blijkbaar raken we steeds meer gewend aan het opvolgen van dergelijke commando's want als beroepsmilitairen draaien we dit hele strakke schema zonder te morren en stipt op tijd af. Goed zo, meisjes...

Tegen de tijd dat we met z'n allen weer op de stoep voor het zwembad staan voel ik me als herboren. Anderhalf uur slaap en wat watermassage doen wonderen. Zelfs al voel ik nog steeds meer spierpijn dan ik ooit in mijn leven heb gevoeld, ik ben weer klaar voor de volgende beproevingen.

Met een kleine omleiding dankzij de plaatselijke kermis, komen we aan in de uitgestrekte havens van de Koninklijke Marine in Den Helder. Terwijl de bus ons naar de juiste kade rijdt, beleef ik een kleine, individuele reis terug in de tijd. Zo'n dertien jaar geleden was ik hier ook al regelmatig. Toen, om een jonge, blonde officier op het dek van een onderzeeër genaamd 'HM De Zeehond' uit te zwaaien. Ik glimlach. Mooie tijden. Gelukkig voorbij.

Okay. En weer in de benen. Twee landingsvaartuigen liggen met de 'loopplank' uit al op ons te wachten. Eigenlijk doet die wachtende achterklep me achteraf nog het meest denken aan de achterzijde van een veewagen. Maar dat terzijde. Op het moment zelf geniet ik van wat er gebeurt. Ik mag gewoon op een boot stappen die rechtstreeks uit films als "Saving Private Ryan" komt! Een hele serie stoere mountainbikes en honderden blikjes sportdrank worden ook aan boord geladen. Terwijl ik glimlachend naar al deze opgewonden bedrijvigheid kijk realiseer ik me dat ik me verbazingwekkend thuis en op mijn gemak voel in deze groep van enkel vreemden. Wat een geweldig weekend!

Na een korte, duidelijke verhandeling over "hoe het reddingsvest aan te trekken", bewegen we ons collectief naar het bovendek. Germaine en ik nemen plaats aan de voorzijde van de boot. We beleven samen weer eens ongelimiteerde lachbuien als we de Mariniers Eric, Lindhout en Blonk mild in de maling zitten te nemen. Ik ben nu bijna schor van het lachen.

Omdat de cameraploegen dat zo willen, draaien we eerst nog een paar rondjes op het water alvorens soepel aan te meren op de 'slip'. Ik veer energiek op als ik het woord 'eten' hoor. Werkelijk níets had me op dit moment vrolijker kunnen stemmen dan die vier eenvoudige, maar in zo'n heerlijke volgorde geordende letters! Als even later blijkt dat dat eten wordt gevormd door onvervalste pasta bolognese en parmezaanse kaas, is mijn feestje compleet. Ik schep dan ook meer op dan fatsoenlijk is. Eet smakelijk!

Start van het avondprogramma. Na een korte rondleiding door het vernuftig gelay-oute douchegebouw genaamd "Module", komen we bij de tenten. Sergeant Majoor Ruud laat zien hoe we morgen de stretcher en de slaapzak moeten opvouwen en leest hardop voor wat de nieuwe groepsindeling is. Hermina, Ilem, Femke, Gaby, Germaine en ik zitten in Tent 3. Dat is tevens ons nieuwe groepsnummer.

Melden in overall en badpak voor de tenten. Er zullen drie ronden volgen: zwemmen, volleyballen en roeiboot optuigen plus roeien. Groep 3 start met het onderdeel zwemmen. Uiteraard zou het té simpel zijn geweest als het echt alleen máár zwemmen was. Nee, nee... wij mogen ons verheugen op een zwemparcours! Als volgt: 20 meter catcrawlen (oh nee!), omdat blauw nog altijd blauwer kan, op steiger klimmen; naar kade rennen; overall, koppel en rugnummer afdoen; terugrennen naar steiger; in steilsprong in haven springen van 6 meter hoogte; hoekkie omzwemmen; in knopentouw klimmen; over indianentouw schuifelen; opnieuw in water springen; meter of 30 zwemmen; over rubber boot klauteren; wéér in water springen; naar grofmazig en tien meter hoog touwnet zwemmen; dat inklimmen en op kade klauteren; in looppas naar overall terugrennen; douchen.

Vele vragen werpen zich in mij op. Hoe kan ik nou zonder pijn over dat rottouw komen? Hoe koud zal het water zijn? Zal ik nog voldoende kracht in mijn armen hebben voor dat knopentouw? Kan ik wel blijven staan op dat indianentouw? Hoe krijg ik mezelf over die rubberboot heen? Holymoly! Hoe overleef ik in godsnaam dat never ending net daar? Maar dan hoor ik mijn naam. Ingrid, Go! En hup. Als door magie gedreven laat ik me op het touw zakken en schuif ik soepeler dan ik had dúrven dromen naar de overkant. Marinier Eric van het landingsvaartuig zit in een klein rubberbootje onder me. Hij maakt me aan het lachen, waardoor ik even moet stoppen om me weer te verzamelen. Als ik de steiger op klim, hoor ik één van de ondertussen bekende stemmen roepen: "Kom op, Bosch Bolletje! Laat zien wat je kunt!" Overall uit, terug, diep ademhalen en splash!! Ik voel me meters diep in het havenwater schieten. Gaaf! Het is helemaal niet koud en ik begin een lekker soort thrill te voelen. Wat zijn we hier toch stoere dingen aan het doen! Oh, oh. Het knopentouw. Na een paar sneue pogingen heb ik een trucje bedacht, waarmee ik betrekkelijk eenvoudig mezelf op het indianentouw weet te werken. Schuifel, schuifel, schuifel en plons, weer door. Bootje. "Hebben jullie nog een tip hiervoor?" vraag ik aan de twee geüniformeerde heren die ernaast drijven. Die hebben ze, maar helaas: ik kan er niets mee. Onder luid gejoel vanaf de kade waarin ik veel en vaak het woord Brabant hoor, lukt het me ook hier om mezelf daar te krijgen waar ik moet zijn. Yeah! En weer in de poel. Nog een metertje of 15 zwemmen en dan dat lange end van oranje touwnet. Het eerste stuk is een crime, maar eenmaal voorbij de eerste dwarslat ga ik gestaag verder. Ik moet af en toe even stoppen als ik door een lach verslap. Met name om Sergeant Majoor Stef 'Vught' Wisman moet ik vreselijk lachen als hij met een zwaar aangezet Bosch dialect roept: "Kom op, Bosschen Bol! D'n Draak d'r vanaf (refererend naar een omgevallen standbeeld in onze stad), mar gij laot Brabant toch nie valle, hè?" Ik onderdruk het schateren echter en vecht me maas voor maas naar boven, recht op de lens van Yorin's camera af. Yes! Gehaald. Ik voel me niet minder dan Rambo!

Ahhh, wat heerlijk. Even douchen. Dit parcoursje ging weliswaar geweldig, maar ik voel wel dat mijn armen en schouders nu serieus overtime aan het draaien zijn. En het zware programma begint nu duidelijk bij meer vrouwen zijn tol te eisen. Brede Jolanda zit huilend in de kleedkamer. Haar linker onderarm verspreid een ondraaglijke pijn door een peesontsteking. Einde oefening. Ik voel vreselijk met haar mee. Ze is tot nu toe steeds ontzettend sterk geweest (fysiek en mentaal) en graag gezien door haar constante gekke buien en vrolijke bekkie. Balen voor haar dat ze nu moet afhaken. Hopelijk zal ze op tijd hersteld zijn voor de Ardennen...

Een kwartier later staat de rest alweer klaar in overall en rugnummer. Volleybal. Even gezellig geen krachtmeting, maar gewoon een blokje ontspanning. Willem en Ron hebben net zoveel lol in deze ongedwongen onderbreking als wij. Germaine en ik zijn weer nauwelijks in staat om te praten door de aaneenschakeling van lachsalvo's. Tjonge, hoe mooi kan het leven zijn?

En dan het laatste loodje van vandaag. Roeiboot in elkaar zetten, naar de 'slip' dragen, instappen, rondje roeien, op de kade slepen, opruimen en finito! Douchen, biertje, even kletsen met de meisjes en daarna met de mannen, lachen en veel te laat terug naar de tent waar mijn vrouwelijke kompanen al in een diepe rust gehuld zijn. Ik stap ook in mijn slaapzakje en onder het heerlijk ontspannende geluid van driftig flapperend tentzeil laat ik me gewillig meevoeren naar het rijk der slapenden. Wat een topdag weer!