Hiiiiiiiihaaaaaa! Met de warme zomeravondwind in mijn haar, gil ik het uit van het lachen. Hangend in een oh zo stoer klimtuigje en in twee touwen lusjes, suis ik als een volleerd militair van de tokkelbaan. De cameraman die me net voor de afzet nog filmde, volgt mijn bewegingen. Ik houd mijn benen, zoals opgedragen door Korporaal Niels 'Eindhoven', tegen elkaar aan en til ze gestrekt een halve meter omhoog, net voor het moment van landen. Jezus, wat gaaf! Nog een keer! Nog een keer! Ik kom niet meer bij. Sergeant Ron en Korporaal Willem lachen mee. Ik vind het nu al een avontuur. De andere dames in de groep denken daar hetzelfde over, getuige hun uitgelaten kreten als ze net zoals ik langs het touw naar beneden razen.

Dan klimmen. Eerst via een kleine ijzeren 'touwladder' en daarna via de zwarte grepen aan de wand. Sergeant Stef 'Vught' Wisman en zijn collega-met-de-snor zeggen onder de indruk te zijn van onze klimcapaciteiten. En volgens mij is het waar: de dames van Groep 5 en 6 klimmen als ware Spider Women zonder noemenswaardige problemen zó tegen de wand op. Dan een rondje abseilen. Vanaf dezelfde klimtoren laten we ons soepel afzakken. Onderling lachen we al veel met elkaar. Leuke meiden! Met name Germaine en ik schakelen soepel. Dit zou wel eens een erg gezellig topweekend kunnen worden.

Okay. De klimtoren met al haar facetten is bedwongen. Op naar de touwbaan. Daar staan Sergeant Majoor Ed Baaij en Adjudant Martin Aaldersberg klaar om ons uit te leggen wat de 'Catcrawl' inhoudt. Aha! Bekend van tv. Liggen op je buik, met één been ontspannen naar beneden hangend en met het scheenbeen van het andere steunend op het touw, jezelf naar voren trekken. Niet uitgesproken moeilijk, wel uitermate pijnlijk. Zelfs minuten later (wat zeg ik; dágen later...) voel ik het touw nog over mijn lijf lopen. Een snelle check leert mij dat dat niet alleen een gevoel is. Ook visueel is de pijn in beeld gebracht: een naar mishandeling riekend spoor van blauwe plekken op scheenbeen, knieholte, bovenbeen, borstbeen en oksel laat haarscherp zien waar het touw en ik een bikkelharde confrontatie zijn aangegaan. Au!

Dan op naar de verticale touwen. Ouderwets touwtje klimmen met de schipperslag. Jakkes! Waar ik op de middelbare school nog een toppertje was in dit onderdeel, blijk ik nu een totale slappeling te zijn. Ik kom met de allergrootste moeite net een metertje of twee, drie van de grond. Daar baal ik toch wel stevig van. Ilham, Jolanda en Hermina klimmen daarentegen als matrozen naar boven. Femke, Germaine, Jo-Anne en Gaby leveren een strijd die vergelijkbaar is met de mijne.

 
Volgende onderdeel. Eerst een 'startplateau' op twee meter hoogte, dan in het midden een lang slingertouw met een grote knoop onderin, en aan het einde een verticaal, grofmazig touwennet. Haal het slingertouw naar het startplateau door middel van een kleiner touw, pak het beet, zwaai ermee naar de overkant, zittend op de knoop, steek je arm in zijn geheel door het grofmazige touwennet, sla die arm vervolgens over je borstbeen zodat het net in je oksel klem komt te zitten, land in het net en laat het touw weer gaan. Dit keer geen probleem voor mij; wel voor een paar anderen.

In looppas naar onderdeel vier van de touwbaan: de evenwichtsbalken. De eerste betonnen balk ligt op drie meter hoogte boven een grindbak en wordt gevolgd door een schuine wand waartegen een touw hangt. Daarna volgt een balk op een meter of zes. Eronder en erachter hangen netten. De instructeurs vertellen ons dat we er gewoon overheen moeten wandelen alsof we over de Lijnbaan lopen. Met de ogen op het einde gericht. Ik ga als eerste, omdat ik hier stiekem heel zenuwachtig van word. Niet de hoogte baart mij zorgen; wel mijn onderontwikkelde evenwichtsorgaan. Ik loop er echter zonder problemen overheen en kan een korte, maar hysterische lachbui niet onderdrukken. Ontlading, noemen ze dat. Hup, via de touwen naar 'level 2' ("Nummer 124, houd dat touw tussen je benen! Tússen je benen. Nu!") en over balk twee. Tadaa! Pas de problčme. Alleen Jo-Anne heeft even te kampen met haar hoogtevrees. Zij laat zich echter niet kisten...

We worden bedankt en mogen verder naar het laatste trainingsonderdeel van vandaag: de hiba. Gelukkig maar, want ik begin toch echt moe te worden. Al dat geklim is erg zwaar voor me, merk ik. Mijn armen en schouders voelen al aardig 'leeg'. De stemming zit er echter bij iedereen nog steeds goed in en dat houdt ook mij gaande.

De hiba dus. En onze 'eigen' sergeant Pieter. Met stralend blauwe ogen en brede glimlach staat hij klaar om ons de geheimen van de stormbaan bij te brengen. Hermina (Marechaussee) en Ilham (Politieagente) blijken die geheimen al te kennen. En dat wordt met iedere hindernis duidelijker. Ook Brede Jolanda, die dit alles nog nooit heeft gedaan, blijkt direct helemaal in haar element te zijn. Waar wij steeds weer nieuwe angsten moeten overwinnen en techniekjes moeten aanleren, vliegen de drie supervrouwen als cheeta's over de baan. Mooi om te zien, maar wel frustrerend...