Ik word wakker. Vandaag is het zover. Vandaag start het militaire trainingsweekend van The Ultimate Fitness Challenge 2001, kortweg UFC. Anderhalve dag bij het Korps Mariniers op de Van Ghent Kazerne in Rotterdam; anderhalve dag op Texel. Wat staat me te wachten? Wat het ook is, ik hoop dat we rustig beginnen want ik ben moe. Die hele week klussen in mijn huis en de bijbehorende vijf uur slaap per nacht waren misschien toch niet helemaal de optimale voorbereiding. Ach ja. We zullen wel zien.

Ik pak mijn tas in. Dat valt niet mee. De UFC-organisatie heeft er een punt van gemaakt het programma geheim te houden. 's Kijken... wat zwemkleding, wat fietskleding, sportschoenen en wat algemene sportspullen. Ook maar een bikini voor het geval we nog gaan zonnen op het strand van Texel en casual kleding voor de avonden. Dat moet toch wel voldoende zijn?

Ik meld me keurig tien minuten voor tijd bij de marinierskazerne in Rotterdam. Mijn naam staat op de lijst; de slagboom gaat omhoog. Ik parkeer mijn auto op de aangegeven plek en loop met mijn zware tas om mijn schouders naar binnen. Ik voel me alsof ik op schoolreisje ga: een beetje zenuwachtig met een lachbui in mijn buik. Ik loop gewoon op een marinierskazerne! Wat een bak...

In de hal zie ik een stuk of zes stoere mannen met kortgeschoren koppen en gekruiste armen staan. Camouflagebroek, kistjes, donkerblauw T-shirt met rode streep en wit marinierslogo, op de rug in hoofdletters "KORPS MARINIERS". Wat echt! Ik kijk naar hen; zij naar mij. Er wordt van beide kanten druk getaxeerd. Ik luister naar de aanwijzingen van een sergeant en kan een "Ja, meneer!" plus brede glimlach niet onderdrukken. Met het programmaboekje in mijn hand loop ik verder.

Aan het einde van de mij aangewezen gang staat inderdaad koffie met cake klaar. Op tientallen stoelen langs de muur zitten mijn medestrijdsters. Ik laat mijn ogen even snel langs hun gezichten en lijven gaan. Ik taxeer opnieuw. Phew, met sommigen van hen moet ik zeker geen ruzie krijgen. Afgaande op de breedte van hun schouders en omvang van hun spierbundels zou dat bij voorbaat een verloren zaak zijn. Veel strakke buikjes worden trots getoond tussen taillebanden en sportieve hemdjes. Hmm... ik ben toch lang niet zo (af)getraind als deze dames. Als dat maar goed gaat.

Ik maak kennis met twee jonge meisjes uit Den Haag. De ene heet Tachiana, de andere Mattijn. Net zoals ik hebben zij besloten geen gevecht aan te gaan met de krachtpatsers onder de aanwezige dames. We moeten alledrie lachen om onze eigen weinig imponerende uitstraling tussen al dit fitness-geweld. Als we even daarna gedrieën het programmaboekje doornemen schrikken we. Het programma gaat vanavond door tot 23.30. Morgenvroeg moeten we om 06.00 uur aantreden voor de zogenaamde 'ochtendsport', waarna we ons mogen verheugen op een overvol sportdagje tot en met 00.00 uur. En overmorgen van hetzelfde laken een pak. Shit. Het ziet er dus niet naar uit dat ik dit weekend vroeg naar bed kan. Waar moet ik dan mijn energie vandaan halen? Oh help... was ik nou maar niet zo moe! De klapdeuren gaan weer open: de eerste cameraploeg komt binnen.

Met zijn drieën wandelen we achter een Marinier aan die ons voorgaat naar een presentatieruimte. Daar staan een beamer en scherm klaar om ons het een en ander aan informatie te tonen. Majoor Amon van de Borg vertelt ons over de doelstelling van het weekend (trainen voor de Ultimate Fitness Challenge 2001) en legt uit dat in dit weekend veiligheid vóór alles gaat. Hij leidt een promotiefilmpje over het Korps Mariniers in ("...but someone has to do it!") en geeft daarna het woord aan Kapitein Laurens van Geffen. Deze benadrukt nogmaals dat veiligheid het centrale thema zal zijn en dat we er niet zijn om te presteren, maar om te leren. Hij sluit de bijeenkomst af door de instructeurs aan ons voor te stellen en door de groepsindeling bekend te maken.

Mijn tas hangt over mijn schouder; een legergroene overall, dito koppel en startnummer 124 over mijn arm. Samen met Jolanda (de breedste van het hele stel!), Ilham en Jo-Anne loop ik achter Sergeant Pieter Bakker aan richting kamer 2.22. Wij vormen groep 6. Terwijl we onze stapelbedden klaarmaken, luisteren we naar Pieter: sieraden af, telefoonnummers van het thuisfront doorgeven en over 20 minuten -gekleed in overall en stevige schoenen- melden voor het slaapgebouw. Zo en zo werkt de koppel. Als hij weg gaat, maken we kennis met Germaine en Hermina. Zij slapen ook in onze kamer, maar horen bij Groep 5. We kleden ons om en lopen naar buiten. Ik kijk in de ruiten van het gebouw en kan niet ophouden met glimlachen: ik zie er uit als een echte soldaat!

Voeding. Ofwel: eten. Wederom in het gebouw waar we ook ontvangen zijn. We schuifelen langs het buffet waar aspergesoep, pasta en salade op het menu blijken te staan. Lekker! Ik neem plaats aan één van de lange tafels waaraan de andere vrouwen-in-legergroen zitten. Inhoudsloze gesprekjes gaan over en weer. Ik kan me niet eens meer herinneren waarover ik het heb gehad. Links van onze tafel staat -dwars geplaatst- een andere lange tafel. Daar omheen zitten alle instructeurs.

Na het eten staan er tientallen met water gevulde blauwe bidons met het Mariniers-logo erop klaar. Iedereen neemt er eentje mee. Verzamelen voor het gebouw. In de paar minuten wachttijd laat ik twee 'klus-sneetjes' in mijn duim verzorgen door Dokter Ilona en de 'Ziekema'. Ik ben er klaar voor.

En masse lopen we naar het sportterrein. Daar ontvouwen zich een vijfbaans atletiekbaan, een twintig meter hoge klimtoren, een groot sportveld, een munitiebunker, een touwbaan en een 'hiba' (hindernisbaan) zonder zichtbaar einde. Wéér kan ik het niet laten. Ik zie mezelf daar, als bij helikopterview, temidden van Mariniers, militaire toestanden en stoere wijven en lach. Wat vind ik dit geweldig. Het zonnetje schijnt, maar het is gelukkig niet te warm. De cameraploeg legt vast hoe wij onze sponsorpetjes van Esprit opzetten en luisteren naar een streng uitziende sergeant: "Als jullie je de komende dagen iedere keer zo sloom verplaatsen, zullen we het programma niet halen. Graag wat actiever, dus!" Ik glimlach maar weer eens. Dát willen we horen! Dan volgt de uitleg van de avond. Groep 5 en 6 gaan eerst tokkelen vanaf 20 meter, dan klimmen en abseilen naar en van 10 meter, vervolgens naar de touwbaan en ten slotte naar de hiba. Ik maak kennis met de overige twee dames van groep vijf: Femke en Gaby "Veel plezier. Veel succes." We mogen!