Indruk maken op de mannelijke bevolking van het zonovergoten eiland Malta is geen gemakkelijke opgave. Een overschot aan dames maakt dat de Maltezer heren een kritisch oog voor vrouwelijk schoon hebben ontwikkeld. Toch wist een delegatie Nederlandse vrouwen de eilandbewoners vorige week te imponeren door schoonheid te combineren met een sportieve geest, een afgetraind lichaam en een ongekend doorzettingsvermogen. Ze streden op Malta om de titel Miss Ultimate Fitness.

door BABETTE WIERINGA
fotografie: Anko Stoffels

VALETTA (Malta) - Drie dagen lang onderwierpen vijftien vrouwen van allerlei pluimage zich aan krachtmetingen die nooit eerder zo extreem waren. Het mountainbike-parcours was uitgezet op een stoffige, ruwe berg die geen enkele beschutting bood. De afstandsloop en het inline skaten vonden plaats in de steile oplopende straatjes van het oude stadje Valetta.

Voor het abseilen was een onheilspellende bergwand uitgekozen, de zwem-en jetskiwedstrijd vonden plaats in woelige wateren, het optrekken en opdrukken moest maar liefst twee minuten worden volgehouden. En bovenal was daar de vijfenzeventig meter lange stormbaan op de militaire basis van Malta. Tijdens de training vloeiden er tranen, was de angst van de gezichten te lezen en dienden de eerste blessures zich aan. En dat allemaal met het uitzicht op de titel Miss Ultimate Fitness.
Dit houdt geen normaal mens vol, verzuchtten toeschouwers bij het eerste parcours. Toch waren het louter 'normale' vrouwen die dit avontuur aandurfden. Sandra Carli bijvoorbeeld is in het dagelijks leven advocate en moeder van drie kinderen. Dat haar toga een afgetraind lichaam verbergt (Sandra is Nederlands kampioen bankdrukken) is een goed bewaard geheim in de rechtszaal. Olga van Kampen werkt bij de Amstelveense brandweer, Chantal de Kock maakt lange dagen in het Haarlemse familierestaurant. Of neem de 27-jarige Saskia Villanueva, die naast haar baan bij de sociale dienst tot voor kort in de avonduren én in de sportschool en in de schoolbanken van de HEAO was te vinden. En Shirley van Wijlen: pas 24 en als beroepsmilitair werkzaam als sergeant bij de geneeskundige ploegen. Haar moeder José liet zich door haar leeftijd van 51 jaar niet belemmeren en meldde zich eveneens aan voor deze zware beproeving.

Een ding hebben de dames gemeen: ze zijn bezeten van sport. " Iedere avond ben ik in de sportschool te vinden", zegt Sandra, de 39-jarige advocate gespecialiseerd in strafzaken. "Na mijn werk eet ik met de kinderen, breng ze naar bed, bezoek de sportschool om me daarna nog enkele uren op mijn werk te storten. Doordat ik sport, houd ik dit leven vol."
Verpleegkundige José van Wijlen zegt: "Sporten heeft niets met leeftijd te maken. Omdat ik veel train kan ik tippen aan de prestaties van mijn dochter Shirley. Ik ben er het bewijs van dat je veel kunt bereiken met een gezond lichaam. "Gini Suuroverste, met haar vierenveertig jaar ook de jongste niet meer, geeft ronduit toe sportverslaafd te zijn. "Het komt zelden voor dat ik een dag oversla."
Toch viel het eerste onderdeel haar zwaarder dan verwacht. Uitgeteld lag ze achter de finishlijn nadat ze onder de brandende zon vijf kilometer had geploeterd op het mountainbike-parcours en driehonderd meter in zee had gezwommen. "In het begin nam ik een bocht te krap en kwam daardoor ten val", verklaart de roodharige Amsterdamse wier gezicht alle kleur had verloren. "En in de zee ging het helemaal mis. Al borstcrawlend week ik af van het parcours en verloor veel tijd." Zo uitgeteld Gini was, zo vrolijk lachend passeerde José de eindstreep. José had het al eerder gezegd: ze moet het van haar veelzijdigheid hebben. Zwemmen, fietsen en klateren met een mountainbike op de schouders zijn haar op het lijf geschreven.

De Haagse zakenman woonde vorig jaar de wedstrijd die op Spaarnwoude voor de eerste maal werd georganiseerd bij. "Ik zag potentie in de opzet. He sprak me aan dat de Miss Fitness van alle markten thuis moet zijn. Volgend jaar gaan we naar Schotland waar ook deelneemsters van buiten Nederland mee kunnen doen."

Maar vooralsnog streed Limburg tegen Flevoland, Amsterdam tegen Rotterdam en Scheveningen tegen Haarlem. Een blik op de stoffige stormbaan onder de rook van het vliegveld maakte direct duidelijk dat de dames diep zouden moeten gaan. Hun coaches, breedgeschouderde heren die te allen tijde klaar stonden voor morele steun, zwegen. De deelneemsters waren eensgezind: "Hier gaan slachtoffers vallen."
Het liep goed af. Sindy IJspelder uit Scheveningen had hoogtevrees bij het abseilen, werd laatste op de mountainbike en raakte al geblesseerd toen ze het parcours van de stormbaan verkende. Maar bij de stormbaan liet zij zich niet kennen. Terwijl de andere deelneemsters achter de finishlijn naar lucht hapten, hun schaafwonden lieten verzorgen of in tranen uitbarstten, klauterde Sindy over een drie meter hoge muur, tijgerde onder prikkeldraad door, klom in een touw, kroop door een buis. Ze wist wel na afloop te vertellen dat dit de laatste stormbaan in haar leven was.
Een uur nadat ze stof hadden gebeten op de stormbaan, was de koelbloedigheid van de dames nog ver te zoeken. Geen stoere meidenpraat meer, de vrouwen maakten zich hypernerveus om hun blauwe plekken, schrammen en afgebroken nagels. Zo werd het glamoureuze avondprogramma óók een ware beproeving.
Onzekerheid troef toen ze enkele uren later ten tonele verschenen in en sexy niemendalletje. Brandweervrouw Olga van Kampen voelde zich doodongelukkig in de spotlights aan de rand van het zwembad. Zelfs Sandra Carli, de immer zelfverzekerde advocate, stond naast Olga te trillen als een rietje. "Voortdurend flitste door me heen," wat moeten al mijn collega's van me denken als ze dit op televisie zien". Het was een vleeskeuring, ik had zelfs een nummer op mijn bikini opgespeld gekregen," vertelde ze later.
Op de voorgelegde stelling "Miss Fitness mag niet dom zijn" riep Sandra nog dat zij daarvan het levende bewijs is maar het mocht niet baten. Saskia Villanueva bracht het er zowel op de sportbaan als op het plankier zo goed vanaf dat ze, evenals vorig jaar, de titel Miss Ultimate Fitness in de wacht sleepte. "Doe ons de volgende keer toch maar een extra stormbaan", riepen enkele sportieve dames die niet wisten hoe snel ze hun galajurk in hun koffer moesten laten  verdwijnen.